Καθολικό Πάσχα με καθολικό κρύο. Θα μπορούσε να είναι Χριστούγεννα, όμως δεν είναι (ευτυχώς, δηλαδή, γιατί φαντάσου πόσο θα είχαν τα εισιτήρια). Κολωνία, Β. Γερμανία. Το πρωί της αναχώρισης, με τον προφανή φόβο (και κρυφή ελπίδα) μήπως το αεροπλάνο δεν πετάξει.



Τελικά, πέταξε. Και ήρθαμε πίσω. Και θυμήθηκα πως, ό,τι και να γίνεται εδώ κάτω, ψηλά ο ουρανός έχει πάντα κέφια…

Πώς θα 'θελα να κάναμε κοπάνα από τη δουλειά κι από το χρόνο,

Να ξυπνούσαμε χαλαρά το πρωί, μέσα σε αγκαλιές και χάδια κάτω από τα σκεπάσματα, να κάναμε κουλούρα τα κορμιά μας για να ξανακυλήσουμε γλυκά στα γόνατα του ύπνου,

Να φιλιόμασταν και να ντυνόμασταν για να πιούμε τον πρώτο και το δεύτερο καφέ της ημέρας παρέα με φίλους που δε μας περιμένουν,

Να βλέπαμε τον κόσμο να τρέχει γοργά κι εμείς να αφηνόμαστε στη μουσική, στον ήλιο, στη μέρα,

Να κοιταζόμαστε και να αγγιζόμαστε και να ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά,

Και να κάναμε βόλτες στην αγορά και σχέδια για το καλοκαίρι,

Να τρώγαμε σαλάτα για μεσημεριανό, να πίναμε κρασάκι για επιδόρπιο,

Καβάλα στο μηχανάκι και κόντρα στον ανοιξιάτικο καιρό, να τρέχαμε στην παραλιακή προς τα ανατολικά της πολής,

Για να αγκαλιαστούμε πάλι το απόγευμα και ως το βράδυ,

Κι έπειτα, την άλλη μέρα, πάλι κοπάνα να θέλαμε να κάνουμε.


Θέλεις;

Ήταν μια μέρα, πολύ μελαγχολικός ο ουρανός. Η Ύπαρξη σηκώθηκε κλαίγοντας από το κρεβάτι. Μα, ώσπου να έρθει το βράδυ, είχε ήδη γελάσει δυνατά κι απλόχερα.

Κι ήταν μια μέρα άλλη που ο ήλιος χόρευε ερωτευμένος κι η Ύπαρξη ξύπνησε σε λίμνη ευτυχίας. Μα, πριν προλάβει να αποτυπώσει το μεγαλείο της στους τοίχους της Ιστορίας, βύθισε το μαχαίρι στην κοιλιά και έφυγε νεκρή και τραγουδώντας.



(Το είχα γράψει πριν πολλά χρόνια, αλλά, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αυτόν τον καιρό μού φάνηκε ξανά οικείο…)

βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια,
επειδή μ' αγαπάς περισσότερο
απ' όσο οι περισσότεροι αγαπιούνται.


Συγχώρεσέ με αν κυνηγώ με πάθος τον παράδεισο
και ξεχνώ επιπόλαια πως είμαστε κι οι δυο θνητοί…