Εντάξει,
Δεν είμαι τρελή που πράττω έτσι.

Αυτό που εσύ μού αρνήθηκες ως παράλογο,
μόλις μου το προσέφερε μια φίλη, απλόχερα, χαμογελώντας.
Και το αστείο είναι πως δε χρειάστηκε καν να της το ζητήσω.


Εντάξει,
Σήμερα τα μάτια μου κάηκαν.

Μου πέσαν πολλά μαζί, γι' αυτό.
Κι εκεί που ξάπλωσα να κοιμηθώ, όλο αυτό βγήκε ξέφρενα από μέσα μου.
Κι ύστερα δεν μπορούσα να το μαζέψω.
Λένε, τα δάκρυα είναι το μπάνιο της ψυχής.
Αύριο να δω πώς θα δουλέψω με τέτοια μάτια.
Και με τέτοια ψυχή.


(Κάποτε, πίστευα πως θα βρισκόσουν εδώ να με κρατάς...)

Καμιά φορά, τα πράγματα είναι τόσο πολύπλοκα που καταντούν σχεδόν ακατόρθωτα. Θα μου πεις "μόνο η υγεία είναι τόσο σημαντική". Κι όμως. Δεν είναι μόνο η ασθένεια που ξεφεύγει από τον έλεγχο. Είναι κι άλλα.
Είπαμε: τα πάντα στη ζωή είναι συγκριτικά.
Και, κάθε φορά, το εμπόδιο μπροστά φαίνεται βουνό. Ειδικά όταν το πλησιάσεις πολύ. Κι αν τύχει κι έχεις σκοντάψει λίγο πριν, το θέμα σοβαρεύει.

Λέω, μετά τις 26 του μηνός, θα είμαι ένας άλλος άνθρωπος, κι ας μην είναι τα γενέθλιά μου. Όμως αυτό είναι ένα ψέμα, γιατί θα είναι μονάχα ένα εμπόδιο λιγότερο και μια ζωή υπόλοιπη μπροστά. Κι εκεί που ελπίζεις να έχεις στηρίγματα να σου δίνουν ελπίδα, εκεί τα χάνεις μέσα από τα χέρια σου, όπως ξεφεύγει η άμμος ή ο χρόνος.
Και καταλήγεις: εμπιστοσύνη πουθενά, έχεις μόνο εσένα.
Μα, γίνεται να ζήσεις έτσι;
Χωρίς όνειρα, καλύτερα μια σφαίρα στο κεφάλι. Γιατί, είναι το μόνο που αξίζει να ανατρέχεις όταν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα ―έχει όνειρα πιο δυνατά κι από τα ένστικτα. Η πιο όμορφη και άσκοπη ματαιοδοξία του. Κάποιοι τη λένε Θεό, κάποιοι Ενέργεια.

Ψάχνω να βρω μια ουσία, τώρα που μου στέρησες τα όνειρα. Ψάχνω να βρω έναν περίσσιο Θεό να βοηθήσει μόνο εμένα. Γιατί, απέναντι είναι η απελπισία και μου γνέφει να περάσω το δρόμο.

For one human being to love another;
that is perhaps the most difficult of all tasks...
The work for which all other work is but preparation.

-RAINER MARIA RILKE

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣ ΚΙ ΕΝΑ ΠΙΣΩ.
ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ,
ΚΑΤΑΛΑΒΕ.

(Πάντως, όχι εγώ).

Σ' ευχαριστώ που δε νοιάστηκες
αν έχω ανάγκη ένα ζεστό μπάνιο,
αν έχω λεφτά ή αντοχές.

Σ' ευχαριστώ που δε ρώτησες
αν χτύπησα,
αν πονάω
ή αν κουράστηκα,
αν πεινάω όταν γυρίζω στο σπίτι το βράδυ
κι αν όλα πήγαν καλά.

Σ' ευχαριστώ που,
μέσα στο ενδιαφέρον των ανθρώπων τριγύρω μου,
έλαμψες διά της στεγνής σου απουσίας.


Αυτής
που κατάπιε την τελευταία σταγόνα της μιλιάς μου.

Άντε!
Και, σε καιρό μεγάλης πείνας, θα κουνήσω το κεφάλι μου και -γκλινκ γκλινκ!- θα πέσουν οι πλατίνες.
Archive, σωθήκαμε!


Nice to be back home...

Ελπίζω ο γιατρός μου να έχει σταθερό χέρι μεθαύριο.

Arrivederci!

ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΑ ΦΕΤΟΣ :)

Αυτή είναι η μεσαιωνική Μπρυζ. Μια επαρχιακή κωμόπολη 120.000 κατοίκων, στη Φλάνδρα, Βόρειο Βέλγιο.



Λεπτομέρεια, στη φωτο, που δε θα ζήσουμε σε αυτή τη ζωή (και σε αυτή τη χώρα):



Α σταδιάλα, που λέει κι η archive.

I 'll be back.

…or what's left of summer.

…and the living is easy…

Πρόταση από το Ινστιτούτο Καταναλωτών (ΙΝ.ΚΑ.):


«…ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ, ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ.
ΗΜΕΡΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΧΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ.

ΤΟ ΙΝΚΑ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ,
ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙ Η ΑΓΟΡΑ ΚΑΤ' ΕΥΘΕΙΑΝ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ:

ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ.

ΟΤΑΝ Η ΠΕΜΠΤΗ ΓΙΝΕΙ ΑΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ,
Η ΑΓΟΡΑ ΘΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΑΡΓΙΑ.

ΕΛΛΗΝΕΣ, Η ΑΓΟΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΕΣΥ…»


Είσαι? Τους χρειάζεται μια σφαλιάρα.

Θα έγραφα κάτι δικό μου, αλλά έχω φυλαγμένο το μαγικό μου τετράδιο στο σπίτι…
Όπως και να 'χει, εκεί μέσα θα έβρισκες οπωσδήποτε και το παρακάτω.



Για το
autographcollectors.blogspot.com

(Αναμφισβήτητα, από τις ομορφότερες προσκλήσεις που έχω δεχτεί ποτέ. Μπράβο.)

Καθολικό Πάσχα με καθολικό κρύο. Θα μπορούσε να είναι Χριστούγεννα, όμως δεν είναι (ευτυχώς, δηλαδή, γιατί φαντάσου πόσο θα είχαν τα εισιτήρια). Κολωνία, Β. Γερμανία. Το πρωί της αναχώρισης, με τον προφανή φόβο (και κρυφή ελπίδα) μήπως το αεροπλάνο δεν πετάξει.



Τελικά, πέταξε. Και ήρθαμε πίσω. Και θυμήθηκα πως, ό,τι και να γίνεται εδώ κάτω, ψηλά ο ουρανός έχει πάντα κέφια…

Πώς θα 'θελα να κάναμε κοπάνα από τη δουλειά κι από το χρόνο,

Να ξυπνούσαμε χαλαρά το πρωί, μέσα σε αγκαλιές και χάδια κάτω από τα σκεπάσματα, να κάναμε κουλούρα τα κορμιά μας για να ξανακυλήσουμε γλυκά στα γόνατα του ύπνου,

Να φιλιόμασταν και να ντυνόμασταν για να πιούμε τον πρώτο και το δεύτερο καφέ της ημέρας παρέα με φίλους που δε μας περιμένουν,

Να βλέπαμε τον κόσμο να τρέχει γοργά κι εμείς να αφηνόμαστε στη μουσική, στον ήλιο, στη μέρα,

Να κοιταζόμαστε και να αγγιζόμαστε και να ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά,

Και να κάναμε βόλτες στην αγορά και σχέδια για το καλοκαίρι,

Να τρώγαμε σαλάτα για μεσημεριανό, να πίναμε κρασάκι για επιδόρπιο,

Καβάλα στο μηχανάκι και κόντρα στον ανοιξιάτικο καιρό, να τρέχαμε στην παραλιακή προς τα ανατολικά της πολής,

Για να αγκαλιαστούμε πάλι το απόγευμα και ως το βράδυ,

Κι έπειτα, την άλλη μέρα, πάλι κοπάνα να θέλαμε να κάνουμε.


Θέλεις;

Ήταν μια μέρα, πολύ μελαγχολικός ο ουρανός. Η Ύπαρξη σηκώθηκε κλαίγοντας από το κρεβάτι. Μα, ώσπου να έρθει το βράδυ, είχε ήδη γελάσει δυνατά κι απλόχερα.

Κι ήταν μια μέρα άλλη που ο ήλιος χόρευε ερωτευμένος κι η Ύπαρξη ξύπνησε σε λίμνη ευτυχίας. Μα, πριν προλάβει να αποτυπώσει το μεγαλείο της στους τοίχους της Ιστορίας, βύθισε το μαχαίρι στην κοιλιά και έφυγε νεκρή και τραγουδώντας.



(Το είχα γράψει πριν πολλά χρόνια, αλλά, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αυτόν τον καιρό μού φάνηκε ξανά οικείο…)