Νιώθω σα να προδώθηκα. Είμαι σίγουρη πως θα το έβρισκες μελοδραματικό. Και είμαι σίγουρη πως, γι' ακόμη μια φορά, θα ύψωνες ένα αδιαπέραστο μαντήλι μπροστά στην ανάγκη σου να μην είναι έτσι.

Όμως, νιώθω σα να προδώθηκα. Και το πιο πικρό είναι πως δεν έκανες τίποτα για να με προδώσεις. Παρά μόνο, να μη ζητήσεις συγνώμη.

Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω έναν τοίχο που δηλώνει ψυχρά "δεν έκανα τίποτα άξιο απολογίας"; Αν ήθελα απολογία, τα πράγματα θα ήταν σοβαρά και, για να σου πω την αλήθεια, θα είχαν φτάσει σε ένα σημείο απ' όπου εγώ δεν μπορώ να γυρίσω ή το οποίο δεν μπορώ να ξεχάσω. Όμως, απήχες πολύ από 'κει - μια γαμημένη συγνώμη για μια ανούσια μαλακία και θα ήμουν εντάξει.

It is always about you.

Κάποτε, η αρρώστια της μάνας σου. Κάποτε, ο χρόνος που δε σου φτάνει. Κάποτε, δυστυχώς, ο θάνατός της. Κι έπειτα, ο χρόνος σου που δεν έφτασε ποτέ για μένα.
It was always about you. Κι όταν μπορούσες κι όταν δεν μπορούσες. Είμαι επιρρεπής στην κατάθλιψη. Κι εσύ μεταμορφώνεσαι σε χάπι express. Σα να μη ζω παρά για το χρόνο σου.

Νιώθω το μυαλό μου παγωμένο από φόβο και την καρδιά μου γεμάτη οργή. Αδυνατώ να χειριστώ το εγώ σου, επισκιάζει το δικό μου εγώ και, αυτές τις μέρες, με μια ασήμαντη αφορμή, ούρλιαξε μέσα μου. Μη με παίρνεις ως δεδομένο, θα παλέψω για μένα. Περίμενα από σένα μια εύκολη συγνώμη για μια ελάχιστη βλακεία και πίστεψα πως δε θα ήσουν περισσότερο βλάκας για να μη μου τη δώσεις. Σε τέσταρα στα ασήμαντα κι απέτυχες, όπως απέτυχες κάθε άλλη φορά στα σημαντικά. Ποτέ δε μου 'χεις πει συγνώμη. Το συμπέρασμα με χτυπά σαν παγωμένο χαστούκι, η αγάπη σου για μένα είναι μικρότερη από το μέγεθος του εγωισμού σου, ακόμη κι όταν δεν κινδυνεύεις να χάσεις - κι αυτό με κάνει ακόμα χειρότερα.

Δε θα τολμήσω να αναλογιστώ πόσο μου λείπεις. Κι αν μου ξεφύγει και το κάνω, θα πω στον εαυτό μου αυτό που λέω τα τελευταία 300 απελπισμένα μέτρα στην πισίνα: "άδειασε το μυαλό σου, ώσπου να το καταλάβεις, θα 'χεις κιόλας τελειώσει".

Μια γαμημένη συγνώμη που δεν είπες, μια γαμημένη σου ικανότητα να μου παίρνεις τη δύναμη. Πώς γίνεται να είσαι εσύ που με χρειάζεσαι και να νιώθω εγώ μόνη;

Όλοι μαζί τα καταφέραμε.

Κι εγώ, που ονειρεύομαι σπίτι στο βουνό, ενώ δεν έχω φυτέψει ποτέ ούτε ένα δέντρο σε αυτή τη γη.
Κι ο Χαλκιδικιώτης, που πετά μπροστά μου το αναμμένο αποτσίγαρο, οδηγώντας στο δάσος, λες και το οξυγόνο μου τού ανήκει, σαν τα ξερόχορτα της αυλής του.
Κι ο κώλος μας που έχει φαρδύνει από το να μη σκεφτόμαστε, ούτε μια στιγμή, την ευθύνη της γαμημένης μας ύπαρξης.
Κι αυτή η ακλόνητη πεποίθηση πως το φταίξιμο είναι παντού, αλλά, αλλού.
Μια κινεζική παροιμία λέει πως ένα ταξίδι 5.000 μιλίων ξεκινάει με ένα βήμα.
Αντίστοιχα, μια κοινωνία 5.000.000 ασυνείδητων ξεκινά με μόλις έναν.

Ο κόσμος είναι ο καθρέφτης μας.
Και, αυτές τις μέρες, ειλικρινά, νομίζω πως ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος...

Είναι δυνατό να μη δείξω τέτοιες φωτογραφίες??
Είμαι τυχερή που, φέτος, αυτό το θέαμα το είδα live (ξανά)…


Καλές διακοπές σε όλους, εγώ πλέον επέστρεψα.

Δεν είναι ο τελευταίος που έχω ολοκληρώσει,
είναι όμως ο τελευταίος που έχει φωτογραφηθεί.
150x70 cm.

Well, I'm back!
Πέρασα πολύ καλά, αν και αρρώστησα τη δεύτερη κιόλας μέρα (!).
Τι να πω, ακόμη άρρωστη είμαι. Λαιμά, βήχας, βουλωμένη μύτη και αυτιά… δεν ακούω τίποτα!


Ακούστε ιστορία.
Σκέφτηκαν, λέει, οι αμερικανοί, στην προσπάθειά τους να να υποβιβάσουν την κουλτούρα των Λονδρέζων, να τους ζητήσουν σε εξαγορά ένα μνημειακό "σήμα κατατεθέν". Ζήτησαν, λοιπόν, τη γέφυρα που απεικονίζεται επάνω.
Βέβαια, καθώς είναι η πιο γνωστή εικόνα Λονδρέζικης γέφυρας, θεώρησαν αυτομάτως πως αυτή η γέφυρα είναι η Γέφυρα του Λονδίνου και, ως μοναδικοί υπερόπτες, δεν μπήκαν καν στον κόπο να το επιβεβαιώσουν.
Όσοι έχετε επισκεφθεί το Λονδίνο, ξέρετε πως άλλο London Bridge και άλλο Tower Bridge. Η London Bridge είναι μια απλή μεγάλη σιδερένια γέφυρα χωρίς καμία απολύτως ιστορική αξία…
Οι άγγλοι, έχοντας ψιλιαστεί την πατάτα των αμερικανών, δε δίστασαν να κόψουν τη Γέφυρα και να τους τη στείλουν σε κομμάτια, όπως τους είχε ζητηθεί, καρπώνοντας το εξωφρενικό ποσό της ανταλλαγής και διατηρώντας ανέπαφη την πολύτιμη Tower Bridge…


Δε γνωρίζω κατά πόσο η ιστορία είναι βάσιμη και αληθινή, αλλά σίγουρα με εντυπωσίασε.

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ!