Όλοι μαζί τα καταφέραμε.

Κι εγώ, που ονειρεύομαι σπίτι στο βουνό, ενώ δεν έχω φυτέψει ποτέ ούτε ένα δέντρο σε αυτή τη γη.
Κι ο Χαλκιδικιώτης, που πετά μπροστά μου το αναμμένο αποτσίγαρο, οδηγώντας στο δάσος, λες και το οξυγόνο μου τού ανήκει, σαν τα ξερόχορτα της αυλής του.
Κι ο κώλος μας που έχει φαρδύνει από το να μη σκεφτόμαστε, ούτε μια στιγμή, την ευθύνη της γαμημένης μας ύπαρξης.
Κι αυτή η ακλόνητη πεποίθηση πως το φταίξιμο είναι παντού, αλλά, αλλού.
Μια κινεζική παροιμία λέει πως ένα ταξίδι 5.000 μιλίων ξεκινάει με ένα βήμα.
Αντίστοιχα, μια κοινωνία 5.000.000 ασυνείδητων ξεκινά με μόλις έναν.

Ο κόσμος είναι ο καθρέφτης μας.
Και, αυτές τις μέρες, ειλικρινά, νομίζω πως ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος...

Είναι δυνατό να μη δείξω τέτοιες φωτογραφίες??
Είμαι τυχερή που, φέτος, αυτό το θέαμα το είδα live (ξανά)…


Καλές διακοπές σε όλους, εγώ πλέον επέστρεψα.

Δεν είναι ο τελευταίος που έχω ολοκληρώσει,
είναι όμως ο τελευταίος που έχει φωτογραφηθεί.
150x70 cm.

Well, I'm back!
Πέρασα πολύ καλά, αν και αρρώστησα τη δεύτερη κιόλας μέρα (!).
Τι να πω, ακόμη άρρωστη είμαι. Λαιμά, βήχας, βουλωμένη μύτη και αυτιά… δεν ακούω τίποτα!


Ακούστε ιστορία.
Σκέφτηκαν, λέει, οι αμερικανοί, στην προσπάθειά τους να να υποβιβάσουν την κουλτούρα των Λονδρέζων, να τους ζητήσουν σε εξαγορά ένα μνημειακό "σήμα κατατεθέν". Ζήτησαν, λοιπόν, τη γέφυρα που απεικονίζεται επάνω.
Βέβαια, καθώς είναι η πιο γνωστή εικόνα Λονδρέζικης γέφυρας, θεώρησαν αυτομάτως πως αυτή η γέφυρα είναι η Γέφυρα του Λονδίνου και, ως μοναδικοί υπερόπτες, δεν μπήκαν καν στον κόπο να το επιβεβαιώσουν.
Όσοι έχετε επισκεφθεί το Λονδίνο, ξέρετε πως άλλο London Bridge και άλλο Tower Bridge. Η London Bridge είναι μια απλή μεγάλη σιδερένια γέφυρα χωρίς καμία απολύτως ιστορική αξία…
Οι άγγλοι, έχοντας ψιλιαστεί την πατάτα των αμερικανών, δε δίστασαν να κόψουν τη Γέφυρα και να τους τη στείλουν σε κομμάτια, όπως τους είχε ζητηθεί, καρπώνοντας το εξωφρενικό ποσό της ανταλλαγής και διατηρώντας ανέπαφη την πολύτιμη Tower Bridge…


Δε γνωρίζω κατά πόσο η ιστορία είναι βάσιμη και αληθινή, αλλά σίγουρα με εντυπωσίασε.

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ!

Ξεκινά από τον ήλιο, από το πρώτο πρωϊνό φως.
Περνά στον αέρα. Δυναμώνει με το φύσημα, στροβυλίζεται.
Η εφημερίδα είναι το νέο.
Κάποια διαφήμιση είναι το ερέθισμα, η εικόνα ενός αυγού και μιας νέας ιδέας.
Ίσως και μιας σκέψης.

Κι έπειτα, απαλά, διαλύεται.
Για να σκορπίσει ατάκτως προς τη θάλασσα.
Κάπου προς το σημείο που θα φέρει την επόμενη γέννηση.